[[[separator]]]
Łańcuchy dostaw stanowią obecnie jeden z kluczowych obszarów zainteresowania nauk o zarządzaniu i jakości. Ich znaczenie wykracza daleko poza wymiar operacyjny – obejmuje bowiem strategiczne i systemowe podstawy funkcjonowania przedsiębiorstw, branż i całych gospodarek. Globalne doświadczenia ostatnich lat (2015–2025) pokazały jednak, że to, co dotąd uważano za względnie stabilne i przewidywalne, w istocie okazało się niezwykle kruche. Pandemia COVID-19 (2020–2022), wojna w Ukrainie (od 2022), napięcia geopolityczne na linii USA–Chiny (intensyfikujące się od 2018 r.), kryzys energetyczny (2021–2023), a także dynamiczny rozwój technologii cyfrowych (po 2015 r.) unaoczniły, że łańcuchy dostaw nie funkcjonują już w warunkach „normalności”. Wręcz przeciwnie – działają w środowisku permanentnej zmienności i niepewności, które określane jest pojęciem interregnum. Interregnum oznacza czas przejściowy, w którym dotychczasowe reguły funkcjonowania tracą skuteczność, a nowe nie są jeszcze ukształtowane. To okres nieciągłości, w którym zarówno prognozy, jak i klasyczne narzędzia planowania okazują się zawodne. W literaturze przedmiotu pojęcie interregnum interpretowane jest na dwa sposoby. W ujęciu Antonia Gramsciego odnosi się ono do stanu przejściowego, przypominającego międzykrólewie – gdy wiadomo, że dotychczasowy porządek traci swoją skuteczność, ale zakłada się, iż „nowe” nadejdzie; otwarte pozostaje jedynie pytanie, kiedy i w jakiej formie. Z kolei Zygmunt Bauman proponuje interpretację znacznie szerszą i bardziej radykalną – uwzględniającą niepewność. W jego ujęciu interregnum nie oznacza przygotowania do kolejnego etapu rozwoju, lecz stan bezkrólewia, w którym nie ma pewności, czy nowy porządek w ogóle się wyłoni. Taki typ interregnum obejmuje społeczne, gospodarcze i kulturowe przejście do warunków trwałej, strukturalnej niepewności. Przyjęto właśnie tę drugą perspektywę, zgodną z interpretacją Baumana. Interregnum nie jest traktowane jako etap prowadzący do ustalonego celu, lecz jako ramy dyskursu, w których analizowane jest współczesne funkcjonowanie łańcuchów dostaw – w warunkach zawieszenia dotychczasowych reguł, braku stabilnych mechanizmów sterowania i niepewności co do kierunku dalszych przemian. W takim otoczeniu zarządzanie łańcuchami dostaw staje się szczególnie trudne, ponieważ wymaga podejmowania decyzji w warunkach niepełnej informacji, nagłych zwrotów sytuacji i nakładania się wielu kryzysów jednocześnie. W literaturze określa się to mianem polikryzysów – zjawiska, w którym różne rodzaje zakłóceń (społeczne, gospodarcze, polityczne, środowiskowe) nakładają się na siebie i wzajemnie wzmacniają swoje skutki3. To właśnie one sprawiają, że współczesne łańcuchy dostaw określa się mianem odmiennych jakościowo od struktur funkcjonujących w warunkach względnej stabilności, które znane są sprzed lat. Nie każde odchylenie od ustalonego porządku należy uznawać za kryzys. W niniejszej pracy za zakłócenia krytyczne uznaje się jedynie te, które powodują:
1) przerwanie ciągłości przepływów,
2) konieczność rekonfiguracji zasobów lub
3) zmianę modelu zarządzania w przedsiębiorstwie.
W tym sensie kluczowa staje się zdolność łańcucha do utrzymania działania przy zachowaniu założonego porządku, co ma stanowić istotę odporności. Doświadczenia globalne pokazały, że zakłócenia w łańcuchach dostaw mogą prowadzić do kryzysu energetycznego oraz wzrostu kosztów surowców, które dodatkowo uwidoczniły ryzyko nadmiernej zależności od jednego źródła zaopatrzenia. Te zjawiska nie tylko zakłóciły globalne przepływy, lecz także zmusiły przedsiębiorstwa do przewartościowania dotychczasowych modeli zarządzania łańcuchami dostaw. Nie oznacza to jednak całkowitego przejścia do nowego paradygmatu, lecz konieczność dostosowania istniejących struktur do warunków zwiększonej zmienności. W tym ujęciu odporność nie stanowi nowej koncepcji ani celu strategicznego, lecz perspektywę interpretacyjną służącą ocenie zdolności systemu do utrzymania działania mimo zakłóceń. Problem badawczy dotyczy możliwości kształtowania odporności łańcuchów dostaw w warunkach interregnum, rozumianej jako własność emergentna powstająca w wyniku konfiguracji i koordynacji strategii poszczególnych przedsiębiorstw będących ich ogniwami. W przyjętym ujęciu łańcuch dostaw analizowany jest przez pryzmat działań podmiotów go współtworzących, których strategie – o ile są spójne i relacyjnie zintegrowane – determinują adaptacyjność, stabilność i zdolność do przetrwania całego układu sieciowego. Wysoka nieprzewidywalność otoczenia, wynikająca z polikryzysowego charakteru współczesnej gospodarki, ogranicza skuteczność tradycyjnie ujmowanych strategii odpornościowych, które nie pozwalają na budowanie trwałej przewagi konkurencyjnej. W konsekwencji odporność traktowana jest nie jako cel sam w sobie, lecz jako proces warunkujący przetrwanie oraz dalszą adaptację systemu łańcucha dostaw. Zastosowane w pracy ujęcie nie redefiniuje samego pojęcia odporności, lecz przesuwa akcent z trwałości struktur na dynamiczną rekonfigurację funkcji. Oznacza to, że odporność nie jest traktowana jako „nowy byt”, lecz jako narzędzie interpretacji zachowania łańcuchów dostaw w warunkach złożoności.
(fragment wprowadzenia)
[[[separator]]]
WPROWADZENIE
Rozdział 1
EWOLUCJA POSTRZEGANIA PROBLEMÓW ŁAŃCUCHA DOSTAW – ŹRÓDŁA ZMIAN
1.1. Przemiany pojmowania istoty łańcuchów dostaw – łańcuchy dostaw w nowych uwarunkowaniach
1.2. Główne trendy kształtujące łańcuchy dostaw
1.3. Problemy zarządzania współczesnym łańcuchem dostaw
Rozdział 2
ŁAŃCUCHY DOSTAW W NOWYCH CZASACH
2.1. Niepewność w zarządzaniu łańcuchem dostaw
2.2. Morfologia kruchości łańcucha dostaw
2.3. Łańcuch dostaw w warunkach interregnum
Rozdział 3
ODPORNOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW JAKO WARUNEK PRZETRWANIA W NOWYCH REALIACH
3.1. Wyzwania interregnum nowego łańcucha dostaw
3.2. Odporność jako odpowiedź na kruchość łańcucha dostaw
3.3. Filary odporności łańcucha dostaw
Rozdział 4
STRATEGIE BUDOWANIA ODPORNOŚCI ŁAŃCUCHA DOSTAW W UJĘCIU 4R
4.1. Mapa zakłóceń i ich skutków w łańcuchu dostaw w świetle badań IDI
4.2. Praktyki 4R w odpowiedzi na zakłócenia
4.3. Hybrydowość strategii odporności
4.4. Próba oceny strategii odporności w świetle wyników badania IDI
Rozdział 5
DYSKUSJA NA TEMAT SKUTECZNOŚCI STRATEGII ODPORNOŚCIOWYCH W ŚWIETLE WYNIKÓW BADAŃ
5.1. Rzeczywistość wdrożeniowa strategii odpornościowych – weryfikacja rozkładów i podstawowe charakterystyki skuteczności strategii
5.2. Determinanty skuteczności strategii – analiza międzysektorowa i strukturalna
5.3. Zależności między wdrożeniem praktyk 4R, skutecznością strategii a realizacją celów odpornościowych
5.4. Ujęcie jakościowo-ilościowe w badaniach odporności łańcuchów dostaw
Rozdział 6
PRZYSZŁOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW W WARUNKACH INTERREGNUM
6.1. Nowość współczesnych łańcuchów dostaw w erze permanentnych zakłóceń
6.2. Odporność jako fundament antykruchości łańcuchów dostaw
6.3. Niepewna przyszłość łańcuchów dostaw a wyzwania odporności i antykruchości
PODSUMOWANIE
ANEKS
Załącznik 1. Scenariusz badania IDI
Załącznik 2. Ankieta badawcza
Załącznik 3. Wskaźnik implementacji strategii
Bibliografia
Spis rysunków
Spis tabel
Opis
Wstęp
Łańcuchy dostaw stanowią obecnie jeden z kluczowych obszarów zainteresowania nauk o zarządzaniu i jakości. Ich znaczenie wykracza daleko poza wymiar operacyjny – obejmuje bowiem strategiczne i systemowe podstawy funkcjonowania przedsiębiorstw, branż i całych gospodarek. Globalne doświadczenia ostatnich lat (2015–2025) pokazały jednak, że to, co dotąd uważano za względnie stabilne i przewidywalne, w istocie okazało się niezwykle kruche. Pandemia COVID-19 (2020–2022), wojna w Ukrainie (od 2022), napięcia geopolityczne na linii USA–Chiny (intensyfikujące się od 2018 r.), kryzys energetyczny (2021–2023), a także dynamiczny rozwój technologii cyfrowych (po 2015 r.) unaoczniły, że łańcuchy dostaw nie funkcjonują już w warunkach „normalności”. Wręcz przeciwnie – działają w środowisku permanentnej zmienności i niepewności, które określane jest pojęciem interregnum. Interregnum oznacza czas przejściowy, w którym dotychczasowe reguły funkcjonowania tracą skuteczność, a nowe nie są jeszcze ukształtowane. To okres nieciągłości, w którym zarówno prognozy, jak i klasyczne narzędzia planowania okazują się zawodne. W literaturze przedmiotu pojęcie interregnum interpretowane jest na dwa sposoby. W ujęciu Antonia Gramsciego odnosi się ono do stanu przejściowego, przypominającego międzykrólewie – gdy wiadomo, że dotychczasowy porządek traci swoją skuteczność, ale zakłada się, iż „nowe” nadejdzie; otwarte pozostaje jedynie pytanie, kiedy i w jakiej formie. Z kolei Zygmunt Bauman proponuje interpretację znacznie szerszą i bardziej radykalną – uwzględniającą niepewność. W jego ujęciu interregnum nie oznacza przygotowania do kolejnego etapu rozwoju, lecz stan bezkrólewia, w którym nie ma pewności, czy nowy porządek w ogóle się wyłoni. Taki typ interregnum obejmuje społeczne, gospodarcze i kulturowe przejście do warunków trwałej, strukturalnej niepewności. Przyjęto właśnie tę drugą perspektywę, zgodną z interpretacją Baumana. Interregnum nie jest traktowane jako etap prowadzący do ustalonego celu, lecz jako ramy dyskursu, w których analizowane jest współczesne funkcjonowanie łańcuchów dostaw – w warunkach zawieszenia dotychczasowych reguł, braku stabilnych mechanizmów sterowania i niepewności co do kierunku dalszych przemian. W takim otoczeniu zarządzanie łańcuchami dostaw staje się szczególnie trudne, ponieważ wymaga podejmowania decyzji w warunkach niepełnej informacji, nagłych zwrotów sytuacji i nakładania się wielu kryzysów jednocześnie. W literaturze określa się to mianem polikryzysów – zjawiska, w którym różne rodzaje zakłóceń (społeczne, gospodarcze, polityczne, środowiskowe) nakładają się na siebie i wzajemnie wzmacniają swoje skutki3. To właśnie one sprawiają, że współczesne łańcuchy dostaw określa się mianem odmiennych jakościowo od struktur funkcjonujących w warunkach względnej stabilności, które znane są sprzed lat. Nie każde odchylenie od ustalonego porządku należy uznawać za kryzys. W niniejszej pracy za zakłócenia krytyczne uznaje się jedynie te, które powodują:
1) przerwanie ciągłości przepływów,
2) konieczność rekonfiguracji zasobów lub
3) zmianę modelu zarządzania w przedsiębiorstwie.
W tym sensie kluczowa staje się zdolność łańcucha do utrzymania działania przy zachowaniu założonego porządku, co ma stanowić istotę odporności. Doświadczenia globalne pokazały, że zakłócenia w łańcuchach dostaw mogą prowadzić do kryzysu energetycznego oraz wzrostu kosztów surowców, które dodatkowo uwidoczniły ryzyko nadmiernej zależności od jednego źródła zaopatrzenia. Te zjawiska nie tylko zakłóciły globalne przepływy, lecz także zmusiły przedsiębiorstwa do przewartościowania dotychczasowych modeli zarządzania łańcuchami dostaw. Nie oznacza to jednak całkowitego przejścia do nowego paradygmatu, lecz konieczność dostosowania istniejących struktur do warunków zwiększonej zmienności. W tym ujęciu odporność nie stanowi nowej koncepcji ani celu strategicznego, lecz perspektywę interpretacyjną służącą ocenie zdolności systemu do utrzymania działania mimo zakłóceń. Problem badawczy dotyczy możliwości kształtowania odporności łańcuchów dostaw w warunkach interregnum, rozumianej jako własność emergentna powstająca w wyniku konfiguracji i koordynacji strategii poszczególnych przedsiębiorstw będących ich ogniwami. W przyjętym ujęciu łańcuch dostaw analizowany jest przez pryzmat działań podmiotów go współtworzących, których strategie – o ile są spójne i relacyjnie zintegrowane – determinują adaptacyjność, stabilność i zdolność do przetrwania całego układu sieciowego. Wysoka nieprzewidywalność otoczenia, wynikająca z polikryzysowego charakteru współczesnej gospodarki, ogranicza skuteczność tradycyjnie ujmowanych strategii odpornościowych, które nie pozwalają na budowanie trwałej przewagi konkurencyjnej. W konsekwencji odporność traktowana jest nie jako cel sam w sobie, lecz jako proces warunkujący przetrwanie oraz dalszą adaptację systemu łańcucha dostaw. Zastosowane w pracy ujęcie nie redefiniuje samego pojęcia odporności, lecz przesuwa akcent z trwałości struktur na dynamiczną rekonfigurację funkcji. Oznacza to, że odporność nie jest traktowana jako „nowy byt”, lecz jako narzędzie interpretacji zachowania łańcuchów dostaw w warunkach złożoności.
(fragment wprowadzenia)
Spis treści
WPROWADZENIE
Rozdział 1
EWOLUCJA POSTRZEGANIA PROBLEMÓW ŁAŃCUCHA DOSTAW – ŹRÓDŁA ZMIAN
1.1. Przemiany pojmowania istoty łańcuchów dostaw – łańcuchy dostaw w nowych uwarunkowaniach
1.2. Główne trendy kształtujące łańcuchy dostaw
1.3. Problemy zarządzania współczesnym łańcuchem dostaw
Rozdział 2
ŁAŃCUCHY DOSTAW W NOWYCH CZASACH
2.1. Niepewność w zarządzaniu łańcuchem dostaw
2.2. Morfologia kruchości łańcucha dostaw
2.3. Łańcuch dostaw w warunkach interregnum
Rozdział 3
ODPORNOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW JAKO WARUNEK PRZETRWANIA W NOWYCH REALIACH
3.1. Wyzwania interregnum nowego łańcucha dostaw
3.2. Odporność jako odpowiedź na kruchość łańcucha dostaw
3.3. Filary odporności łańcucha dostaw
Rozdział 4
STRATEGIE BUDOWANIA ODPORNOŚCI ŁAŃCUCHA DOSTAW W UJĘCIU 4R
4.1. Mapa zakłóceń i ich skutków w łańcuchu dostaw w świetle badań IDI
4.2. Praktyki 4R w odpowiedzi na zakłócenia
4.3. Hybrydowość strategii odporności
4.4. Próba oceny strategii odporności w świetle wyników badania IDI
Rozdział 5
DYSKUSJA NA TEMAT SKUTECZNOŚCI STRATEGII ODPORNOŚCIOWYCH W ŚWIETLE WYNIKÓW BADAŃ
5.1. Rzeczywistość wdrożeniowa strategii odpornościowych – weryfikacja rozkładów i podstawowe charakterystyki skuteczności strategii
5.2. Determinanty skuteczności strategii – analiza międzysektorowa i strukturalna
5.3. Zależności między wdrożeniem praktyk 4R, skutecznością strategii a realizacją celów odpornościowych
5.4. Ujęcie jakościowo-ilościowe w badaniach odporności łańcuchów dostaw
Rozdział 6
PRZYSZŁOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW W WARUNKACH INTERREGNUM
6.1. Nowość współczesnych łańcuchów dostaw w erze permanentnych zakłóceń
6.2. Odporność jako fundament antykruchości łańcuchów dostaw
6.3. Niepewna przyszłość łańcuchów dostaw a wyzwania odporności i antykruchości
PODSUMOWANIE
ANEKS
Załącznik 1. Scenariusz badania IDI
Załącznik 2. Ankieta badawcza
Załącznik 3. Wskaźnik implementacji strategii
Bibliografia
Spis rysunków
Spis tabel
Opinie
Łańcuchy dostaw stanowią obecnie jeden z kluczowych obszarów zainteresowania nauk o zarządzaniu i jakości. Ich znaczenie wykracza daleko poza wymiar operacyjny – obejmuje bowiem strategiczne i systemowe podstawy funkcjonowania przedsiębiorstw, branż i całych gospodarek. Globalne doświadczenia ostatnich lat (2015–2025) pokazały jednak, że to, co dotąd uważano za względnie stabilne i przewidywalne, w istocie okazało się niezwykle kruche. Pandemia COVID-19 (2020–2022), wojna w Ukrainie (od 2022), napięcia geopolityczne na linii USA–Chiny (intensyfikujące się od 2018 r.), kryzys energetyczny (2021–2023), a także dynamiczny rozwój technologii cyfrowych (po 2015 r.) unaoczniły, że łańcuchy dostaw nie funkcjonują już w warunkach „normalności”. Wręcz przeciwnie – działają w środowisku permanentnej zmienności i niepewności, które określane jest pojęciem interregnum. Interregnum oznacza czas przejściowy, w którym dotychczasowe reguły funkcjonowania tracą skuteczność, a nowe nie są jeszcze ukształtowane. To okres nieciągłości, w którym zarówno prognozy, jak i klasyczne narzędzia planowania okazują się zawodne. W literaturze przedmiotu pojęcie interregnum interpretowane jest na dwa sposoby. W ujęciu Antonia Gramsciego odnosi się ono do stanu przejściowego, przypominającego międzykrólewie – gdy wiadomo, że dotychczasowy porządek traci swoją skuteczność, ale zakłada się, iż „nowe” nadejdzie; otwarte pozostaje jedynie pytanie, kiedy i w jakiej formie. Z kolei Zygmunt Bauman proponuje interpretację znacznie szerszą i bardziej radykalną – uwzględniającą niepewność. W jego ujęciu interregnum nie oznacza przygotowania do kolejnego etapu rozwoju, lecz stan bezkrólewia, w którym nie ma pewności, czy nowy porządek w ogóle się wyłoni. Taki typ interregnum obejmuje społeczne, gospodarcze i kulturowe przejście do warunków trwałej, strukturalnej niepewności. Przyjęto właśnie tę drugą perspektywę, zgodną z interpretacją Baumana. Interregnum nie jest traktowane jako etap prowadzący do ustalonego celu, lecz jako ramy dyskursu, w których analizowane jest współczesne funkcjonowanie łańcuchów dostaw – w warunkach zawieszenia dotychczasowych reguł, braku stabilnych mechanizmów sterowania i niepewności co do kierunku dalszych przemian. W takim otoczeniu zarządzanie łańcuchami dostaw staje się szczególnie trudne, ponieważ wymaga podejmowania decyzji w warunkach niepełnej informacji, nagłych zwrotów sytuacji i nakładania się wielu kryzysów jednocześnie. W literaturze określa się to mianem polikryzysów – zjawiska, w którym różne rodzaje zakłóceń (społeczne, gospodarcze, polityczne, środowiskowe) nakładają się na siebie i wzajemnie wzmacniają swoje skutki3. To właśnie one sprawiają, że współczesne łańcuchy dostaw określa się mianem odmiennych jakościowo od struktur funkcjonujących w warunkach względnej stabilności, które znane są sprzed lat. Nie każde odchylenie od ustalonego porządku należy uznawać za kryzys. W niniejszej pracy za zakłócenia krytyczne uznaje się jedynie te, które powodują:
1) przerwanie ciągłości przepływów,
2) konieczność rekonfiguracji zasobów lub
3) zmianę modelu zarządzania w przedsiębiorstwie.
W tym sensie kluczowa staje się zdolność łańcucha do utrzymania działania przy zachowaniu założonego porządku, co ma stanowić istotę odporności. Doświadczenia globalne pokazały, że zakłócenia w łańcuchach dostaw mogą prowadzić do kryzysu energetycznego oraz wzrostu kosztów surowców, które dodatkowo uwidoczniły ryzyko nadmiernej zależności od jednego źródła zaopatrzenia. Te zjawiska nie tylko zakłóciły globalne przepływy, lecz także zmusiły przedsiębiorstwa do przewartościowania dotychczasowych modeli zarządzania łańcuchami dostaw. Nie oznacza to jednak całkowitego przejścia do nowego paradygmatu, lecz konieczność dostosowania istniejących struktur do warunków zwiększonej zmienności. W tym ujęciu odporność nie stanowi nowej koncepcji ani celu strategicznego, lecz perspektywę interpretacyjną służącą ocenie zdolności systemu do utrzymania działania mimo zakłóceń. Problem badawczy dotyczy możliwości kształtowania odporności łańcuchów dostaw w warunkach interregnum, rozumianej jako własność emergentna powstająca w wyniku konfiguracji i koordynacji strategii poszczególnych przedsiębiorstw będących ich ogniwami. W przyjętym ujęciu łańcuch dostaw analizowany jest przez pryzmat działań podmiotów go współtworzących, których strategie – o ile są spójne i relacyjnie zintegrowane – determinują adaptacyjność, stabilność i zdolność do przetrwania całego układu sieciowego. Wysoka nieprzewidywalność otoczenia, wynikająca z polikryzysowego charakteru współczesnej gospodarki, ogranicza skuteczność tradycyjnie ujmowanych strategii odpornościowych, które nie pozwalają na budowanie trwałej przewagi konkurencyjnej. W konsekwencji odporność traktowana jest nie jako cel sam w sobie, lecz jako proces warunkujący przetrwanie oraz dalszą adaptację systemu łańcucha dostaw. Zastosowane w pracy ujęcie nie redefiniuje samego pojęcia odporności, lecz przesuwa akcent z trwałości struktur na dynamiczną rekonfigurację funkcji. Oznacza to, że odporność nie jest traktowana jako „nowy byt”, lecz jako narzędzie interpretacji zachowania łańcuchów dostaw w warunkach złożoności.
(fragment wprowadzenia)
WPROWADZENIE
Rozdział 1
EWOLUCJA POSTRZEGANIA PROBLEMÓW ŁAŃCUCHA DOSTAW – ŹRÓDŁA ZMIAN
1.1. Przemiany pojmowania istoty łańcuchów dostaw – łańcuchy dostaw w nowych uwarunkowaniach
1.2. Główne trendy kształtujące łańcuchy dostaw
1.3. Problemy zarządzania współczesnym łańcuchem dostaw
Rozdział 2
ŁAŃCUCHY DOSTAW W NOWYCH CZASACH
2.1. Niepewność w zarządzaniu łańcuchem dostaw
2.2. Morfologia kruchości łańcucha dostaw
2.3. Łańcuch dostaw w warunkach interregnum
Rozdział 3
ODPORNOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW JAKO WARUNEK PRZETRWANIA W NOWYCH REALIACH
3.1. Wyzwania interregnum nowego łańcucha dostaw
3.2. Odporność jako odpowiedź na kruchość łańcucha dostaw
3.3. Filary odporności łańcucha dostaw
Rozdział 4
STRATEGIE BUDOWANIA ODPORNOŚCI ŁAŃCUCHA DOSTAW W UJĘCIU 4R
4.1. Mapa zakłóceń i ich skutków w łańcuchu dostaw w świetle badań IDI
4.2. Praktyki 4R w odpowiedzi na zakłócenia
4.3. Hybrydowość strategii odporności
4.4. Próba oceny strategii odporności w świetle wyników badania IDI
Rozdział 5
DYSKUSJA NA TEMAT SKUTECZNOŚCI STRATEGII ODPORNOŚCIOWYCH W ŚWIETLE WYNIKÓW BADAŃ
5.1. Rzeczywistość wdrożeniowa strategii odpornościowych – weryfikacja rozkładów i podstawowe charakterystyki skuteczności strategii
5.2. Determinanty skuteczności strategii – analiza międzysektorowa i strukturalna
5.3. Zależności między wdrożeniem praktyk 4R, skutecznością strategii a realizacją celów odpornościowych
5.4. Ujęcie jakościowo-ilościowe w badaniach odporności łańcuchów dostaw
Rozdział 6
PRZYSZŁOŚĆ ŁAŃCUCHÓW DOSTAW W WARUNKACH INTERREGNUM
6.1. Nowość współczesnych łańcuchów dostaw w erze permanentnych zakłóceń
6.2. Odporność jako fundament antykruchości łańcuchów dostaw
6.3. Niepewna przyszłość łańcuchów dostaw a wyzwania odporności i antykruchości
PODSUMOWANIE
ANEKS
Załącznik 1. Scenariusz badania IDI
Załącznik 2. Ankieta badawcza
Załącznik 3. Wskaźnik implementacji strategii
Bibliografia
Spis rysunków
Spis tabel
