[[[separator]]]
Naukę współtworzy wielu badaczy funkcjonujących w określonych warunkach instytucjonalnych, społecznych i kulturowych. Ich praca nie odbywa się w izolacji, lecz jest osadzona w konkretnych wspólnotach akademickich oraz tradycjach teoretycznych i metodologicznych. Z kolei każda tradycja badawcza wyrasta z odmiennych kontekstów historycznych i intelektualnych1 oraz z praktyk i horyzontów interpretacyjnych danej wspólnoty badawczej, co prowadzi do powstawania odmiennych sposobów konceptualizowania zjawisk naukowych i ich interpretowania. W rezultacie wiedza naukowa tworzy zbiór ujęć komplementarnych, a niekiedy konkurencyjnych, których współistnienie stanowi naturalny element dynamiki rozwoju nauki. Zróżnicowane podejście teoretyczne i empiryczne powoduje, że współczesna nauka przyjmuje postać pluralistyczną i wielowymiarową, a proces ten jest szczególnie widoczny w relacjach interdyscyplinarnych. Aby zmiany te przebiegały w sposób naukowo rzetelny, pojawia się potrzeba ustalenia reguł poprawności metodologicznej, przede wszystkim na płaszczyźnie językowej. Każda z dyscyplin tworzy własny, specyficzny język naukowy. Prowadzi to do odmiennego sposobu opisywania i interpretowania rzeczywistości, a tym samym ogranicza możliwości bezpośredniego komunikowania się i współdziałania między badaczami reprezentującymi różne tradycje. Nie istnieje bowiem uniwersalny mechanizm przekładu, umożliwiający prostą zamianę jednego języka dyscyplinarnego na drugi. Wynika to z faktu, że język nauki nie jest wyłącznie uporządkowanym systemem pojęć o strukturze syntaktycznej i semantycznej, lecz ma również wymiar pragmatyczny, ukształtowany przez czynniki historyczne, społeczne, kulturowe oraz geograficzne. Jego znaczenia i reguły użycia są zakorzenione w praktykach poszczególnych wspólnot badawczych, co powoduje, że pełna ekwiwalencja między językami dyscyplin jest niemożliwa. Jednocześnie rosnące oczekiwania wobec nauki oraz potrzeba realizacji jej funkcji poznawczych, heurystycznych i społecznych sprzyjają poszukiwaniu nowych form współpracy interdyscyplinarnej oraz narzędzi integrujących różne perspektywy badawcze. W tej kwestii pojawiało się dużo luk badawczych, szczególnie istotnych dla ustalenia fundamentów metodo logicznych relacji interdyscyplinarnych. W pracy skupiono się głównie na kooperacji ekonomii z naukami społecznymi, a szczególnie z psychologią. Na tej podstawie sformułowano ogólne, teoretyczne i empiryczne, problemy badawcze oraz problemy szczegółowe, stanowiące istotę każdego z rozdziałów. Głównym problemem badawczym rozprawy oraz przeprowadzonego procesu badawczego jest pytanie: W jaki sposób współczesne przemiany nauki, obejmujące rozwój interdyscyplinarny, wpływają na możliwości rozwoju ekonomii jako nauki?
(fragment wstępu)
[[[separator]]]
WSTĘP
ROZDZIAŁ 1
QUO VADIS, SCIENTIA OECONOMICA?
1.1. Walory naukowości i kryterium demarkacji
1.2. Tożsamość naukowa i dyscyplinarna
1.3. Dyscypliny, subdyscypliny i interdyscypliny w nauce
1.4. Ekonomia jako nauka i dyscyplina naukowa
ROZDZIAŁ 2
ILE JEST INFORMACJI W INFORMACJI? ILE JEST WIEDZY W WIEDZY EKONOMICZNEJ?
2.1. Krótka historia informacji
2.2. Informacja ekonomiczna
2.3. Istota wiedzy naukowej
2.4. Istota wiedzy ekonomicznej
ROZDZIAŁ 3
JAK POWSTAŁ JĘZYK EKONOMICZNY?
3.1. Język naukowy
3.2. Język dyscyplin, subdyscyplin i interdyscyplin naukowych
3.3. Język ekonomiczny
ROZDZIAŁ 4
JAK PRZEZWYCIĘŻYĆ NIEWSPÓŁMIERNOŚĆ JĘZYKOWĄ MIĘDZY DYSCYPLINAMI, SUBDYSCYPLINAMI I INTERDYSCYPLINAMI NAUK SPOŁECZNYCH?
4.1. Niewspółmierność językowa i definicje
4.2. Niewspółmierność językowa i metafory
4.3. Metafory w ekonomii
ROZDZIAŁ 5
JAK EKSPERCI OCENIAJĄ INTERDYSCYPLINARNOŚĆ EKONOMII?
5.1. Założenia metodologiczne badania
5.2. Wywiady z ekonomistami
5.3. Wywiady z psychologami
5.4. Wywiady z filozofami
5.5. Wnioski z badań
ZAKOŃCZENIE
BIBLIOGRAFIA
Opis
Wstęp
Naukę współtworzy wielu badaczy funkcjonujących w określonych warunkach instytucjonalnych, społecznych i kulturowych. Ich praca nie odbywa się w izolacji, lecz jest osadzona w konkretnych wspólnotach akademickich oraz tradycjach teoretycznych i metodologicznych. Z kolei każda tradycja badawcza wyrasta z odmiennych kontekstów historycznych i intelektualnych1 oraz z praktyk i horyzontów interpretacyjnych danej wspólnoty badawczej, co prowadzi do powstawania odmiennych sposobów konceptualizowania zjawisk naukowych i ich interpretowania. W rezultacie wiedza naukowa tworzy zbiór ujęć komplementarnych, a niekiedy konkurencyjnych, których współistnienie stanowi naturalny element dynamiki rozwoju nauki. Zróżnicowane podejście teoretyczne i empiryczne powoduje, że współczesna nauka przyjmuje postać pluralistyczną i wielowymiarową, a proces ten jest szczególnie widoczny w relacjach interdyscyplinarnych. Aby zmiany te przebiegały w sposób naukowo rzetelny, pojawia się potrzeba ustalenia reguł poprawności metodologicznej, przede wszystkim na płaszczyźnie językowej. Każda z dyscyplin tworzy własny, specyficzny język naukowy. Prowadzi to do odmiennego sposobu opisywania i interpretowania rzeczywistości, a tym samym ogranicza możliwości bezpośredniego komunikowania się i współdziałania między badaczami reprezentującymi różne tradycje. Nie istnieje bowiem uniwersalny mechanizm przekładu, umożliwiający prostą zamianę jednego języka dyscyplinarnego na drugi. Wynika to z faktu, że język nauki nie jest wyłącznie uporządkowanym systemem pojęć o strukturze syntaktycznej i semantycznej, lecz ma również wymiar pragmatyczny, ukształtowany przez czynniki historyczne, społeczne, kulturowe oraz geograficzne. Jego znaczenia i reguły użycia są zakorzenione w praktykach poszczególnych wspólnot badawczych, co powoduje, że pełna ekwiwalencja między językami dyscyplin jest niemożliwa. Jednocześnie rosnące oczekiwania wobec nauki oraz potrzeba realizacji jej funkcji poznawczych, heurystycznych i społecznych sprzyjają poszukiwaniu nowych form współpracy interdyscyplinarnej oraz narzędzi integrujących różne perspektywy badawcze. W tej kwestii pojawiało się dużo luk badawczych, szczególnie istotnych dla ustalenia fundamentów metodo logicznych relacji interdyscyplinarnych. W pracy skupiono się głównie na kooperacji ekonomii z naukami społecznymi, a szczególnie z psychologią. Na tej podstawie sformułowano ogólne, teoretyczne i empiryczne, problemy badawcze oraz problemy szczegółowe, stanowiące istotę każdego z rozdziałów. Głównym problemem badawczym rozprawy oraz przeprowadzonego procesu badawczego jest pytanie: W jaki sposób współczesne przemiany nauki, obejmujące rozwój interdyscyplinarny, wpływają na możliwości rozwoju ekonomii jako nauki?
(fragment wstępu)
Spis treści
WSTĘP
ROZDZIAŁ 1
QUO VADIS, SCIENTIA OECONOMICA?
1.1. Walory naukowości i kryterium demarkacji
1.2. Tożsamość naukowa i dyscyplinarna
1.3. Dyscypliny, subdyscypliny i interdyscypliny w nauce
1.4. Ekonomia jako nauka i dyscyplina naukowa
ROZDZIAŁ 2
ILE JEST INFORMACJI W INFORMACJI? ILE JEST WIEDZY W WIEDZY EKONOMICZNEJ?
2.1. Krótka historia informacji
2.2. Informacja ekonomiczna
2.3. Istota wiedzy naukowej
2.4. Istota wiedzy ekonomicznej
ROZDZIAŁ 3
JAK POWSTAŁ JĘZYK EKONOMICZNY?
3.1. Język naukowy
3.2. Język dyscyplin, subdyscyplin i interdyscyplin naukowych
3.3. Język ekonomiczny
ROZDZIAŁ 4
JAK PRZEZWYCIĘŻYĆ NIEWSPÓŁMIERNOŚĆ JĘZYKOWĄ MIĘDZY DYSCYPLINAMI, SUBDYSCYPLINAMI I INTERDYSCYPLINAMI NAUK SPOŁECZNYCH?
4.1. Niewspółmierność językowa i definicje
4.2. Niewspółmierność językowa i metafory
4.3. Metafory w ekonomii
ROZDZIAŁ 5
JAK EKSPERCI OCENIAJĄ INTERDYSCYPLINARNOŚĆ EKONOMII?
5.1. Założenia metodologiczne badania
5.2. Wywiady z ekonomistami
5.3. Wywiady z psychologami
5.4. Wywiady z filozofami
5.5. Wnioski z badań
ZAKOŃCZENIE
BIBLIOGRAFIA
Opinie
Naukę współtworzy wielu badaczy funkcjonujących w określonych warunkach instytucjonalnych, społecznych i kulturowych. Ich praca nie odbywa się w izolacji, lecz jest osadzona w konkretnych wspólnotach akademickich oraz tradycjach teoretycznych i metodologicznych. Z kolei każda tradycja badawcza wyrasta z odmiennych kontekstów historycznych i intelektualnych1 oraz z praktyk i horyzontów interpretacyjnych danej wspólnoty badawczej, co prowadzi do powstawania odmiennych sposobów konceptualizowania zjawisk naukowych i ich interpretowania. W rezultacie wiedza naukowa tworzy zbiór ujęć komplementarnych, a niekiedy konkurencyjnych, których współistnienie stanowi naturalny element dynamiki rozwoju nauki. Zróżnicowane podejście teoretyczne i empiryczne powoduje, że współczesna nauka przyjmuje postać pluralistyczną i wielowymiarową, a proces ten jest szczególnie widoczny w relacjach interdyscyplinarnych. Aby zmiany te przebiegały w sposób naukowo rzetelny, pojawia się potrzeba ustalenia reguł poprawności metodologicznej, przede wszystkim na płaszczyźnie językowej. Każda z dyscyplin tworzy własny, specyficzny język naukowy. Prowadzi to do odmiennego sposobu opisywania i interpretowania rzeczywistości, a tym samym ogranicza możliwości bezpośredniego komunikowania się i współdziałania między badaczami reprezentującymi różne tradycje. Nie istnieje bowiem uniwersalny mechanizm przekładu, umożliwiający prostą zamianę jednego języka dyscyplinarnego na drugi. Wynika to z faktu, że język nauki nie jest wyłącznie uporządkowanym systemem pojęć o strukturze syntaktycznej i semantycznej, lecz ma również wymiar pragmatyczny, ukształtowany przez czynniki historyczne, społeczne, kulturowe oraz geograficzne. Jego znaczenia i reguły użycia są zakorzenione w praktykach poszczególnych wspólnot badawczych, co powoduje, że pełna ekwiwalencja między językami dyscyplin jest niemożliwa. Jednocześnie rosnące oczekiwania wobec nauki oraz potrzeba realizacji jej funkcji poznawczych, heurystycznych i społecznych sprzyjają poszukiwaniu nowych form współpracy interdyscyplinarnej oraz narzędzi integrujących różne perspektywy badawcze. W tej kwestii pojawiało się dużo luk badawczych, szczególnie istotnych dla ustalenia fundamentów metodo logicznych relacji interdyscyplinarnych. W pracy skupiono się głównie na kooperacji ekonomii z naukami społecznymi, a szczególnie z psychologią. Na tej podstawie sformułowano ogólne, teoretyczne i empiryczne, problemy badawcze oraz problemy szczegółowe, stanowiące istotę każdego z rozdziałów. Głównym problemem badawczym rozprawy oraz przeprowadzonego procesu badawczego jest pytanie: W jaki sposób współczesne przemiany nauki, obejmujące rozwój interdyscyplinarny, wpływają na możliwości rozwoju ekonomii jako nauki?
(fragment wstępu)
WSTĘP
ROZDZIAŁ 1
QUO VADIS, SCIENTIA OECONOMICA?
1.1. Walory naukowości i kryterium demarkacji
1.2. Tożsamość naukowa i dyscyplinarna
1.3. Dyscypliny, subdyscypliny i interdyscypliny w nauce
1.4. Ekonomia jako nauka i dyscyplina naukowa
ROZDZIAŁ 2
ILE JEST INFORMACJI W INFORMACJI? ILE JEST WIEDZY W WIEDZY EKONOMICZNEJ?
2.1. Krótka historia informacji
2.2. Informacja ekonomiczna
2.3. Istota wiedzy naukowej
2.4. Istota wiedzy ekonomicznej
ROZDZIAŁ 3
JAK POWSTAŁ JĘZYK EKONOMICZNY?
3.1. Język naukowy
3.2. Język dyscyplin, subdyscyplin i interdyscyplin naukowych
3.3. Język ekonomiczny
ROZDZIAŁ 4
JAK PRZEZWYCIĘŻYĆ NIEWSPÓŁMIERNOŚĆ JĘZYKOWĄ MIĘDZY DYSCYPLINAMI, SUBDYSCYPLINAMI I INTERDYSCYPLINAMI NAUK SPOŁECZNYCH?
4.1. Niewspółmierność językowa i definicje
4.2. Niewspółmierność językowa i metafory
4.3. Metafory w ekonomii
ROZDZIAŁ 5
JAK EKSPERCI OCENIAJĄ INTERDYSCYPLINARNOŚĆ EKONOMII?
5.1. Założenia metodologiczne badania
5.2. Wywiady z ekonomistami
5.3. Wywiady z psychologami
5.4. Wywiady z filozofami
5.5. Wnioski z badań
ZAKOŃCZENIE
BIBLIOGRAFIA
